راه آزادی ایران از فضای مجازی نمی گذرد

نشستیم پشت این صفحات مجازی و از دریچه ی مانیتور به این دنیا نگاه می کنیم. چایی گذاشتیم کنار کیبورد، یه دستی به کیبرد می بریم و یه جرعه از چای می نوشیم  و به خیال خود مشغول مبارزه فعال با جمهوری اسلامی هستیم.

در رابطه با انتخابات مجلس نشستیم هی میگیم تحریم فعال، تحریم فعال! حالا اینرو با کی میگیم؟ با یکی آگاه تر از خودمون، هم من میدونم هم اون، که کسی تو انتخابات شرکت نمی کنه، ولی یه عده بی بصیرت به تصاویر صدا و سیما بسنده میکنن و میگن عجب مشارکتی شد. تو این بالاترین تقریبا همه آگاهن، ولی بیرون از اینجا خیلی ها هنوز نمی فمند. بیرون از اینجا اونایی که میفهمن درشون فقط نا امیدی وجود داره. بذر نا امیدی میون ملت پاشیده شده. با کوچکترین تنش همه میگن جنگ تو راه، با کوچکترین تحریم بازار به هم میریزه، حال هم قحطی در راه.

به اصل هر سرباز یک رهبر هر رهبر یک سرباز معتقد بودیم ولی به محض اینکه رهبرو گرفتن سربازا کاری از پیش نبردن. نشون میده که از استفاده از فضای مجازی به تنهایی نمیتونه انقلاب در ایران رو رهبری کنه.  بعد از هر باری که تظاهرات میخواستیم و نشد گفتیم آی ما بی عرضه ایم، بی غیرتیم! چه اندازه اطلاع رسانی کردیم که انتظار حماسه داشتیم؟ با موضوع داغ تو بالاترین؟؟ به یه پیج تو فیسبوک؟؟ نه آقا این حرفا کدومه؟ بالانرین یه لینکدونی بیش نیست، فیسبوک هم که اسمش روش، شبکه اجتماعی، مخصوصا برای ما ایرانیا که همیشه در محدودیت بودیم فضایی شده برای دوست یابی. به قول گفتنی با این سوسول بازیا نمیشه انقلاب کرد. مشکل ما این که فیسبوک و بالاترینو یه نمونه از جامعه ایران میدونیم، فکر می کنیم چون اینجا همه خبر دارن، جامعه هم حتما همینه دیگه. اینجا نه مصر نه تونس که اکثریت اینترنت داشته باشن، اینجا خبرنگار آزاد وجود نداره، راه انقلاب در ایران هنوز از پخش شب نامه می گذره.

ولی مشکل فقط اطلاع رسانی نبود، از حق نگذریم بی عرضگی هم کردیم. آخه دیگه چه اتفاقی باید پیش میومد که ما انقلاب می کردیم؟؟؟ خیلی بهانه داشتیم و داریم برای اعتراض، از همون اصلاحات بگیر که یه امیدی تو دل ملت زنده شد تا قتل های زنجیره ای و بستن مطبوعات، اینا کافی نبود؟؟ قبول اینا کافی نبود، اینکه یه رئیس جمهور دلقک بیاد جلو جمعیت بگه از کی اینجایید؟؟ هفت، هشت، نه، ده، یازده، باور کنید همین بس بود. اینم بس نبود؟؟ باشه، رای دزدی در انتخابات، کشتن ملت، تجاوز در زندان، زندانی کردن همراهان مردم، وضعیت بد اقتصادی، تحریم، خشک شدن دریاچه، از بین رفتن منابع طبیعی، باج دادن به روسیه، در اختیار قرار گرفتن بازار کشور برای چین، از دست دادن دریای خزر، این که یه دنیا فکر می کنه ما تروریستیم، اینکه هر لحظه امکان داره بمب بخوره تو سرمون، بس نبود؟؟ جالب اینجاست، خودمون سی ساله این حکومتو تحمل کردیم، از کشور های خارجی هم انتظار داریم این حکومتو تحمل کنن. اصلا دوست ندارم به ایران حمله شه، ولی اگه بشه از اولین کسی که شاکی میشم، خودمم نه کشور های خارجی، ما تحمل کردیم دلیلی نداره اونا تحمل کنن، اونا به فکر منافعشون هستن. سرنوشت هر ملتی در دستان خودش، ما میتونیم سرنوشت خودمون رو خودمون رقم بزنیم، ولی نمیخوایم، نمیخوان، نمیشه، نمیدانم.

 فقط خواستم یک دل سیر غر بزنم، سر خودم، ملت، سر چرخ روزگار که چرا وضع ما باید این باشه. تو این غرنامه زیاد از این شاخه به اون شاخه پریدم، پوزش!

اگر مایه ی زندگی بندگی است *** دو صد باره مردن به از زندگی است

بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم *** برون سر از این بار ننگ آوریم